Nataša Križanić: Bijela golubica
U okviru projekta portala Tesliarium, posvećenog obeležavanju 170 godina od rođenja Nikole Tesle, predstavljamo pesmu „Bijela golubica” autorke Nataše Križanić.
U središtu pesme nalazi se jedan od najnežnijih motiva vezanih za Teslin život — bela golubica, koja prerasta u simbol bliskosti, utehe i duhovne povezanosti. Kroz slike bolesti, samoće, nežnosti i svetlosti, autorka gradi intiman portret velikog naučnika u njegovim poznim godinama. Dolazak golubice unosi toplinu u njegovu usamljenost, dok njen poslednji dolazak nagoveštava i rastanak, spajajući svetlost, ljubav i smrt u snažnu završnu sliku.
Jednog dana, prije neg’ što zora svanu,
prhnu mu golubica na krhkome dlanu.
Privio je, kao majka njedru svoje čedo,
rumen se vrati u lice od bolesti blijedo.
Golubica kao alabaster bijela,
dođe njemu što je sama htjela,
draža nego i najljepša djeva,
pjesmu svoju ona nježno pjeva.
Da mu priđe nije treb’o mamac,
komad hljeba njoj je bio samac.
Na postelji ona bješe njegov smilj,
što nikad ne vene, k’o životni cilj.
U nemoćna sletjela mu krila
i tu svoje toplo gnijezdo svila,
veselim gugutom dozivala čila,
utjeha mu jedina u bolesti bila.
Doleti mu kad osjeti — bliži joj se kraj,
u očima sjetnim blista neviđeni sjaj,
svjetlost bjelja više nego ona sama,
al’ njegovo biće pokri crna tama.
Comments